إِلَهِی هَبْ لِی کَمَالَ الانْقِطَاعِ إِلَیْکَ :: حرف دل

حرف دل

اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر
حرف دل

اسلام تمامش سیاست است ، اسلام این نیست . والله اسلام تمامش سیاست است . اسلام را بد معرفی کرده اند . سیاست مدن از اسلام سرچشمه می گیرد . من از آن آخوندها نیستم که در اینجا بنشینم وتسبیح دست بگیرم ؛ من پاپ نیستم که فقط روزهای یکشنبه مراسمی انجام دهم و بقیه اوقات برای خودم سلطانی باشم و به امور دیگر کاری نداشته باشم.
...
«پشتیبان ولایت فقیه باشید تا به مملکت شما آسیب نرسد»
"امام خمینی (ره)"

آخرین نظرات
  • ۹ مهر ۹۶، ۲۲:۱۱ - بید مجنون
    آمین
  • ۸ مهر ۹۶، ۰۹:۴۰ - Sarah Azizzadeh
    آمین
  • حرف دل !...

نظرات (۱۴)

  • مهدی رنجوری
  • بسیار مفید و پر فایده بود.

    سلامتیــه همــه اونــایی که خــوبــی کردن ولی بدی دیدن
    رفاقت کردن ولی نارفیقی دیدن
    راست گفتن ولی همش دروغ شـنیدن
    واسه همه دست رفاقت دراز کردن ولی رو دست خوردن
    هیچ کس رو تنها نذاشتن ولی تنها مـــوندن

    مرسی از یاداوریتون نسبت به ماه گرانقدر شعبان
    موفق باشید
    سال دوم دبیرستان بودم. هر وقت معلم از حافظ و سعدی  و مولوی می‌گفت با شعرشان ارتباط برقرار نمی‌کردم. زمانی که دبیران ادبیات به زور می‌گفتند: «فلان شعر را باید حفظ کنید، نمره دارد!» با بی‌میلی تمام و یکی ـ دو ناسزا در دل به معلم و شاعر قربه..‌الی‌الله به معلم اقتدا می‌کردم!
    سال 78 (دوم دبیرستان) یکی از بچه‌ها کاستی به من داد که شاعری در آن با حماسه و فریاد می‌خواند:
    «چارده گیسوی در هم ریخته
    چارده حبل فلک آویخته»
    وقتی این شعر را گوش دادم ریتمیک و حماسی بودنش مرا به حفظ کردنش کشاند. و هر کس که به خانه‌مان می‌آمد، با صدای بلند و کوبنده برایش می‌خواندم:
    «چارده گیسوی در هم ریخته
    چارده حبل فلک آویخته
    چارده ماه فلک پروازکن
    چارده خورشید هستی سازکن
    چارده پرواز در هفت آسمان
    هریکی رنگین‌تر از رنگین‌کمان...»
    اینگونه از پنجره آقاسی، با دنیای ادبیات آشتی کردم و همین اشعار باعث شد تا دنبال شاعران دیگری مثل قیصر امین‌پور و سیدحسن حسینی و سلمان و قزوه و... بروم و در دانشگاه ادبیات بخوانم.
    این شور شیرین باعث شد خیلی از دانش‌آموزان دبیرستان شهدای پیشوا «آقاسی» را بشناسند. چون در آن سال‌ها کانون شعر و شاعری در آموزش‌وپرورش آن حوالی وجود نداشت! و هر چه کتاب در کتابخانه‌ها بود دیوان اشعار شاعران تا سال 1357 بود. کتب ادبیات انقلاب هم که جیز بود و در کتابخانه‌های محل تک و توک یافت می‌شد! همان سال دفتری برداشتم و هر روز چند بیت از شاعر «چارده گیسو» را حفظ می‌کردم. حدود 1000 بیت در دفتر نوشتم و حفظ کردم و الان خیلی از آن ابیات را از بر دارم.

    در سال‌های آخر دوران موسوم به سازندگی و تمام دوران اصلاحات، یکی از تریبون‌های اصلی شعر و فرهنگ، رسانه‌ای به نام «محمدرضا آقاسی» بود و دقیقا در همین سال‌هاست که با اشاره به واژه‌هایی مثل «جَمَل» و «دوچرخه» حرف‌های آتشینش را فریاد می‌کند:
    «از آن بترس که روزی جمل دوچرخه شود
    اسیر پنجه امواج راین، کرخه شود
    زمان فاجعه پا در رکاب بگذارند
    دوباره از سر زن‌ها حجاب بردارند
    برادرم! پدرم! خواهرم! به هوش آیید
    گر از قبیله موجید در خروش آیید...»
    شاید اینگونه اشعار آقاسی کمتر از شاعرانگی مایه داشته باشد ولی تلمیح‌های زیبایی که در آنها چشم‌نوازی می‌کند، زهر شعاری بودن را می‌گیرد! شاید یکی از دلایلی که باعث شده «آقاسی» زمان حیاتش شعرهایش را منتشر نکند، ترس از حذف خیلی از اشعارش در آن دوران بوده که البته این نکته هم جای تامل دارد.
    معتقدم «آقاسی» در شعرهایی از این طیف و طایفه، جرأت سرودن و تازگی را توامان در قالب شعار ریخته و حقیقتا خوب و ادبی شعار داده است، حالا بعضی‌ها معتقدند اینگونه اشعار او از شعر بویی نبرده است، بگذار بگویند ولی اینگونه اشعار او توسط مردم زمزمه می‌شود، حداقل می‌توانم بگویم مردم اینگونه ژانر شعر را دوست دارند:
    «مسلمان نمایان تکنوکرات!
    رهاوردتان چیست جز منکرات!
    شما گر نماینده مردمید
    چرا مات و مبهوت و سر در گمید؟
    شمایی که دین را به نان می‌دهید
    کجا در ره عشق، جان می‌دهید
    نمایندگانی کز این امتند
    خداباور و تشنه خدمتند
    اگر خشم دینی ملایم شود
    بر این سرزمین، غرب حاکم شود»

    در تاریخ ادبیات فارسی شاعران زیادی با عنوان مردمی قلمداد می‌شوند ولی من در دوره معاصر بویژه از مشروطه به این طرف که شعر اجتماعی‌تر می‌شود ندیدم صاحبنظران حوزه ادب فارسی راجع به شاعری اینگونه بگویند که هواپیمایی که آقاسی در آن بود با تاخیر 2 ساعته به مقصد می‌رسد و جمعیت 10 هزارنفری مشتاقانه 2 ساعت می‌ایستند تا او بیاید و شعرش را بخواند و این چند هزار نفر گوش کنند و بروند یا مصطفی محدثی خراسانی برایم نقل می‌کرد که آقاسی را به سازمان تبلیغات مشهد دعوت می‌کند و سالن اجتماعات 600 نفر بیشتر ظرفیت نداشته، با حضور آقاسی آن سالن اجتماعات 600 نفره که هیچ، 3 طبقه سازمان تبلیغات مملو از جمعیت مشتاق شعرخوانی آقاسی می‌شود، خودش می‌گفت در مشهد چنین استقبالی از شعرخوانی سابقه نداشته و ندارد!
    یا مثلا از عباس براتی‌پور مطلبی دیدم که او علاوه بر بامرام بودن و جوانمرد بودن آقاسی، از سرشناس بودن و شاعر بودنش اینگونه روایت می‌کرد: «یک بار دعوت کرده بودند و رفته بودیم ساری. در یک ورزشگاه یادواره‌ای برای شهدا برگزار می‌شد و جمعیت زیادی آمده بودند. مسؤول ورزشگاه گفت: اینجا تنها 2 بار چنین جمعیتی جمع شده؛ یک بار زمانی که آقای خامنه‌ای آمده بودند و یک بار هم امروز برای آقاسی». پرویز بیگی هم در جایی نقل می‌کند که همراه او به برازجان رفته و کل برازجان برای شنیدن شعرهای آقاسی آمده بودند. پسرش –غلامرضا- که خیلی برای نشر آثار پدر کوشش می‌ورزد و همیشه از بی‌توجهی دولت‌ها به پدرش می‌نالد، می‌گفت همراه پدرم به شیراز و برخی روستاهای آن دیار رفته بودیم، مساجد روستاها سرشار از جمعیت می‌شد. مثال‌های زیادی از استقبال مردم حتی استقبال دانشگاهیان از او هست که باید در دفتری نگاشته شود.
    آقاسی مردمی بودن را چگونه به دست آورده بود؟ خواندن شعر توسط او با هنرهای زیادی همراه بود. تیپ ظاهری او تیپی از جنس خلاف‌آمد عادت، بود. موهایش را می‌بست و موقع شعرخوانی باز می‌کرد با یک هیبت حماسی از دست و اشاره‌هایش با چشم و ابرو و حرکاتی از این دست بهره‌های شاعرانه و خیلی اوقات حیرت‌انگیز می‌برد. جماعت مشتاق شعر فارسی را به اشک و حماسه و لبخند و بیم و امید و عشق و اعتراض و... میهمان می‌کرد. همه این ریزه‌کاری‌ها، آقاسی را به یک رسانه تبدیل کرده بود. رسانه‌ای که برخی اوقات برفکی هم می‌شد ولی حافظه عجیب او هنگام شعرخوانی این برفک را کنار می‌زد و یکی- دو ساعت جماعت را میخکوب خود می‌کرد.

    از ویژگی‌هایی که در چشم‌انداز شعر آقاسی بشدت قابل تماشاست؛ اعتراض است و اعتراض! اعتراض در یک چارچوب عقلانی. اکثر اعتراض‌های این شاعر مردمی، با روحیه انقلابی‌گری‌اش همسایه دیوار به دیوار است. او با هنرمندی تمام در مثنوی «شیعه‌نامه» اینگونه از برخی شیعیان مطالبه‌گری می‌کند:
    «جان مولا حرف حق را گوش کن
    شمع بیت‌المال را خاموش کن
    شیعگی آیا شکم پروردن است؟
    یا به روز جنگ عذر آوردن است؟
    شیعگی آیا فقط خوابیدن است؟
    روی مولا را به رویا دیدن است؟
    ای زراندوزان چنین وزر و وبال
    جمع کی می‌گردد از کسب حلال؟
    این تجمل‌ها که برخوان شماست
    رنگ مرگ و قاتل جان شماست»
    حاج سعید قاسمی نقل می‌کرد در مجلسی بودیم که کارمندان شهرداری و شهرداران آنجا جمع بودند؛ آقاسی رفت پشت تریبون، اولین شعری که خواند این بود:
    «سرافرازان برای سرفرازی
    ضرورت دارد آیا برج‌سازی»
    و می‌دیدم یکی یکی جمعیت از صف اول دارند بلند می‌شوند. آقاسی شعر را به دقیقه اکنون، با توجه به شرایط فرهنگی-اجتماعی می‌گفت. اگر بیشتر در شعر آقاسی غور کنیم این‌جور جاها شعرش به یک سخنرانی حماسی پرمغز تبدیل می‌شود. اما با یک تفاوت که به برخی سخنران‌ها دکتر دکتر می‌بندیم و آقاسی آن موقع دیپلم هم نداشت!
    یادم نمی‌رود در یکی از شب‌های احیا در مسجدی برای شعرخوانی دعوت بودم که همین شعر شیعه آقاسی را خواندم، بعد از مراسم یکی از مسؤولان جلویم را گرفت و با خشمی مثلا مسؤولانه گفت چرا می‌گویی:
    جان مولا حرف حق را گوش کن
    شمع بیت‌المال را خاموش کن!
    آن شب حظ کردم که دشنه این شعر بر دلِ این مسؤول نشسته است!
    آقاسی دلداده فرهنگ عاشورا بود. او علاوه بر توجه به سوگ در حماسه عاشورا از مفاهیم کلیدی دیگر این فرهنگ غافل نبوده است. پیام‌هایی که در واژه‌های سرخ شعر او به ذهن مخاطب می‌نشیند عمدتا پیام‌هایی است که خیلی شاعران به آن اشاره نمی‌کنند و هر گاه به آنها می‌گویی چرا اینگونه نمی‌سرایی با این جمله دهانت را می‌بندند؛ «شعر حالت شعار به خود می‌گیرد!»
    و دریغا که آقاسی از این برچسب‌ها نمی‌هراسید. و در میدان کربلا بدون هیچ‌گونه ترسی، شمشیر می‌زد :
    «کربلا بر شیعه نامکشوف نیست
    حکمتش جز امر بالمعروف نیست
    امر بالمعروف نهی از منکر است
    شیعه بی‌امر و بی‌نهی ابتر است»
    و شیعه‌ای که در خود باشد و فقط به خود مشغول باشد، اینگونه از نظرگاه این شاعر عاشورایی مذمت می‌شود:
    «ای شمایی که در خود خزیدید
    شیعه راستین یزیدید»
    آقاسی در جای‌جای شعرخوانی‌اش به اینکه عاشق فرهنگ حسینی است می‌بالد و انقلاب اسلامی را متاثر از عاشورای حسینی می‌داند. به گفته خودش: «از همان شب اول پیروزی انقلاب در 22 بهمن 57 در کمیته انقلاب، مستقر در مسجد امامزاده سیدنصرالدین ـ محله ما در خیابان خیام‌ـ تفنگ به دوش کشیدم و شدم یکی از صدها هزار جوان پاسدار انقلاب.» دلش برای انقلاب می‌سوزد و دقیقا به جهت همین دلسوزی است که همیشه زخم می‌خورد ولی از پای نمی‌افتد و دوباره بلند می‌شود و شمشیر می‌زند. شمشیر زدن را در بیت‌های زیر بنگرید:
    «ای خداوندان ملک عافیت
    والیان مسند اشرافیت
    ای خداوندان رنگین نامه‌ها
    صاحبان مکر در هنگامه‌ها
    من یقین دارم مسلمان نیستید
    چون ولی را تحت فرمان نیستید
    من در این آشفته بازار شما
    پرده برمی‌دارم از کار شما
    دم ز تضعیف ولایت می‌زنید
    تا مگر از ریشه دین را بر کنید
    بر سر ما سایه دست خداست
    سینه ما گوشه‌ای از کربلاست
     حافظ این ملک تیغ حیدر است
    تیغ او از تیغتان برّتر است
    ...
    مُهر این امنیت از مِهر علی است
    جان ما آیینه امر ولی است»
    و هنرمندی با این روحیه دفاع از آرمان‌ها و ارزش‌ها از حوزه هنری وقت – که باید هنرمندان جبهه فرهنگی انقلاب را روی سر بگذارد- اخراج می‌شود! ولی این شیعه شورشی اینجا هم کوتاه نمی‌آید و می‌گوید:
    «از آن روزی که در خون پرگشودم
    به دارالکفر ممنوع الورودم»

    تا به الان که 10 سال از رفتن آقاسی می‌گذرد، ندیدم از جهت زیبایی‌شناسی و از نظرگاه نقد فنی و ادبی آثار وی بررسی شود. البته دانشگاه هنوز آن‌جور که باید و شاید با ادبیات معاصر آشتی نکرده است! همین چند سال پیش بود که خودم و دوستانم صددرصد موضوعات ادبیات معاصر را برای پایان‌نامه ارائه داده بودیم که با خیلی از آنها موافقت نشد! در کتاب‌های درسی هم تا به حال یک بیت از آقاسی نیاورده‌اند. واقعا یک بیت هم از محمدرضا آقاسی به درد علاقه‌مند کردن دانش‌آموزان به ادبیات نمی‌خورد؟!
    «توی نجف یه خونه بود که دیواراش کاهگلی بود
    اسم صاحب اون خونه مولای مردا علی بود»
    این هم به درد نمی‌خورد؟ بگذریم...
    به هر حال شعر آقاسی از صنایع لفظی و معنوی پر است. او هرگاه از این صنایع بهره می‌برد زیبایی شعرش را ضریب می‌دهد؛ مثلا بیت زیر را با دقت بیندیشید!
    «کاروانی بی‌سر و بی‌سرپرست
    غل به گردن خشک لب تاول به دست»
    درست است که او از صنعت «واج‌آرایی» بهره برده است ولی تکرار چهارباره صامت «س» کلمه سر را نیز به ذهن متبادر می‌کند و خواننده با خواندن این بیت حتما به یاد سر مبارک امام حسین علیه السلام می‌افتد. از این هنرنمایی‌های شاعرانه در کارهای آقاسی زیاد است ولی دقت بر سر هر کدام از این ابیات ما را به اینجا می‌کشاند که او از لطافت‌های ادبی بهره‌های فراوانی برده است. مثلا شما با خواندن این بیت به جهت تکرار «ش» کلمه اشک در ذهنتان ضریب نمی‌گیرد و اشک در چشمانتان نمی‌نشیند؟
    «کاروان از بس که آتش دیده بود
    اشک در چشمانشان خشکیده بود»
    به برخی از صنایع شعری آقاسی اشاره می‌کنم و رد می‌شوم:
    خواب می‌دیدم که در بیداری‌ام
    در مسیر کاروانی جاری‌ام  (پارادوکس)

    بال مرد حق بود دستِ دعا
    لیس للانسان الّا ما سعی  (تضمین)

    تار بینم شور برپا می‌کنم
    موسی ‌آید طور برپا می‌کنم  (تلمیح)

    چارده گیسوی درهم ریخته
    چهارده حبل فلک آویخته  (استعاره)

    به هر حال آقاسی شاعری بود که در 46 سال زندگی‌اش با کلمات خوش‌ساخت و شیعی‌اش چوب‌دار خویش را به این سو و آن سو می‌کشید:
    «حیدرا یک جلوه محتاج توام
    دار برپا کن که حلاج توام»
    و در اکثر شهرهای این مملکت و برخی کشورها نیز شعرخوانی داشته است.
    در تاریخ ادبیات فارسی شاعران ارجمند متعددی یافت می‌شوند که کتاب‌هایی از آنها  به یادگار مانده ولی آقاسی، این توفیق را داشت که مردم بدون کتاب شعر، خیلی از اشعارش را از بَرکنند و با آن زندگی کنند. او توانست فاصله مردم با شعر را کم کند.
    خدمات گرانبهای این شاعر به شعر فارسی باید مفصل‌تر بیان شود و هر کدام از آنها درست و حسابی نقد شود تا از مسیر شناختن رسانه‌ای به نام «محمدرضا آقاسی» غبارزدایی شود.
    یکی ـ دو سال است که سالگرد آقاسی در مراسمش شرکت می‌کنم، یک عده آنجا شربت می‌دادند و یک عده کیک و یک عده حلوا و.... از غلامرضا – فرزند مرحوم آقاسی- پرسیدم این جماعت را می‌شناسی؟ گفت: نه! حاجی را دوست دارند و هر سال سر مزارش شربت و کیک پخش می‌کنند. این گوشه‌ای از مردمی بودن آقاسی است. و اما 10 سال از رفتن شاعر انقلابی این سرزمین می‌گذرد. دریغا از یک مستند و یک کار پژوهشی قابل توجه، دریغا آقاسی! دریغا!
  • نشانه گمنام
  • سلام و عرض ادب
    بسیار عالی ممنون
    خدا قوت طاعات و عبادات قبول
    یا علی التماس دعای فرج
    پاسخ:
    سلام
    التماس دعا ...

    عباس(ع) آمد تا برادری را معنا کند، وفا را شرح دهد، ایثار را الگو باشد

    شجاعت را تفسیر کند و دلاوری را مصداقی والا گردد.

    میلاد حضرت عباس(ع) مبارک باد.



  • وخدایی که دراین نزدیکیست ..!
  • تبرک ایام

    :)
    پاسخ:
    ممنون
    (:
    اللهم صل علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم

    خدا توفیق بده عمل کنیم

    اجرکم عندالله

    یاعلی...
    پاسخ:
    چو بشکفد ز لبت غنچه پاک دعا
    تو را به فاطمه سوگند التماس دعا
    سلام دوست عزیز....من از وبلاگتون دیدن کردم و خوشم اومد....امیدوارم همینطور با موفقیت ادامه بدید.....لطفا به وب منم تشریف بیارید شاید مطالبم به دردتون خورد و نوشته هام براتون یه کوچولو جالب بود .
    مرسی
    اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَ مَوْضِعِ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفِ الْمَلائِکَةِ وَ مَعْدِنِ الْعِلْمِ وَ أَهْلِ بَیْتِ الْوَحْیِ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الْفُلْکِ الْجَارِیَةِ فِی اللُّجَجِ الْغَامِرَةِ یَأْمَنُ مَنْ رَکِبَهَا وَ یَغْرَقُ مَنْ تَرَکَهَا الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مَارِقٌ وَ الْمُتَأَخِّرُ عَنْهُمْ زَاهِقٌ وَ اللازِمُ لَهُمْ لاحِقٌ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الْکَهْفِ الْحَصِینِ وَ غِیَاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَکِینِ وَ مَلْجَإِ الْهَارِبِینَ وَ عِصْمَةِ الْمُعْتَصِمِینَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ صَلاةً کَثِیرَةً تَکُونُ لَهُمْ رِضًى وَ لِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ أَدَاءً وَ قَضَاءً بِحَوْلٍ مِنْکَ وَ قُوَّةٍ یَا رَبَّ الْعَالَمِینَ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبِینَ الْأَبْرَارِ الْأَخْیَارِ الَّذِینَ أَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ وَ فَرَضْتَ طَاعَتَهُمْ وَ وِلایَتَهُمْ اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اعْمُرْ قَلْبِی بِطَاعَتِکَ وَ لا تُخْزِنِی بِمَعْصِیَتِکَ وَ ارْزُقْنِی مُوَاسَاةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ مِنْ رِزْقِکَ،
    امّا اعمال مشترک پس چند عمل است :
    اوّل:هر روز هفتاد مرتبه بگوید:
    أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَ أَسْأَلُهُ التَّوْبَةَ
    دوم: هر روز هفتاد مرتبه بخواند:
    أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ الَّذِی لا إِلَهَ إِلا هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِیمُ الْحَیُّ الْقَیُّومُ وَ أَتُوبُ إِلَیْهِ.
    در بعضى روایات«الحىّ القیّوم»پیش از«الرّحمن الرّحیم» است،و عمل به هر دو خوب است،و از روایات استفاده مى‏شود،که بهترین دعاها و ذکرها در این ماه استغفار است،و هرکه ر هر روز این ماه هفتاد مرتبه استغفار کند،مانند این است که در ماه‏هاى دیگر هفتاد هزار مرتبه استغفار بجا آورد.
    سوّم:در این ماه صدقه بدهد،گرچه نصب دانه خرما باشد،تا حق تعالى بدن او را بر آتش دوزخ حرام کند.از امام صادق علیه السّلام‏ روایت شده:که از وجود مبارک ایشان درباره فضیلت روزه رجب سؤال کردند؟فرمود:چرا از روزّ شعبان غافل هستید؟راوى عرض کرد یابن رسول اللّه کسى‏که یکروز از شعبان را روزه بدارد،چه ثوابى دارد؟فرمود:به خدا سوگند بهشت پاداش آن است،عرض کرد یابن رسول اللّه بهترین‏ اعمال در این ما چیست؟فرمود:صدقه و استغفار،هرکه در ماه شعبان صدقه دهد حق تعالى آن را رشد و نموّ دهد همان‏گونه که یکى از شما بچّه‏ شترش را رشد مى‏دهد،تا آن‏که در قیامت درحالى‏که به اندازه کوه احد شده باشد به صاحبش بازگردد.
    چهارم:در تمام این ماه هزار مرتبه بگوید:
    لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَ لا نَعْبُدُ إِلا إِیَّاهُ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ
    این ذکر پاداش بسیارى دار،از جمله اینکه در نامه عملش عبادت هزار ساله بنویسند.
    اسماعیل بن عبد الخالق روایت کرده:نزد امام صادق علیه السّلام بودم،ذکر روزه شعبان به میان آمد،حضرت فرمود: فضیلت روزه شعبان چنین و چنان است،تا جایى‏که انسان مرتکب قتل حرام مى‏شود،پس چنانچه شعبان را روزه بدارد این روزه به او سود مى‏رساند،و به خواست خدا آمرزیده می ‏شود!
    شیخ از صفوان جمّال روایت کرده است که امام صادق علیه السّلام به من فرمود:کسانى را که پیرامون تو هستند،به روزه شعبان وادار کن.گفتم:فدایت شوم،مگر در فضیلت آن چیزى مى‏بینى؟فرمود:آرى رسول خدا صلى اللّه علیه و آله هرگاه هلال شعبان‏ را مى‏دید،به منادى دستور مى‏داد تا در مدینه ندا کنند:اى اهل مدینه،من از جانب رسول خدا صلى اللّه علیه و آله به سوى شما ارسال‏ شده‏ام،آن حضرت مى‏فرماید:آگاه باشید،به درستى که شعبان ماه من است،خدا رحمت کند کسى را،که مرا در ماه من یارى کند،یعنى روه بدارد آن را،سپس امام صادق علیه السّلام چنین گفت: امیر المؤمنین علیه السّلام مى‏فرمود:از هنگامى‏که شنیدم منادى رسول خدا صلى اللّه علیه و آله در شعبان ندا داد،روزه شعبان از من فوت نشد و تا زمانى‏که زنده هستم به خواست خدا از من فوت نخواهد شد.پس مى‏فرمود:روزه دو ماه شعبان و رمضان مایه توبه‏ و آمرزش خداست.
    آگاه باش که شعبان ماه بسیار شریفى است،و ه سید انبیاء صلى اللّه علیه و آله انتساب دارد،و آن حضرت همه این ماه را روزه‏ مى‏گرفت،و روزه آن را به ماه رمضان وصل مى‏کرد،و مى‏فرمود:شعبان ماه من است،هرکه یک روز از این ماه را روزه‏ بدارد،بهشت بر او واجب مى‏شود.از امام صادق علیه السّلام روایت شده:چون ماه شعبان مى‏رسید حضرت زین العابدین علیه السّلام اصحاب‏ خود را جمع مى‏کرد و مى‏فرمود:اى اصحاب من،مى‏دانید این چه ماهى است؟این ماه شعبان است،و حضرت رسول صلى اللّه علیه و آله‏ مى‏فرمود شعبان ماه من است،پس در این ماه براى جلب محبّت پیامبر خود،و براى تقرّب به سوى پروردگار خویش، روزه بدارید،به خدایى که جان على بن الحسین علیهما السّلام به دست قدرت اوست،سوگند یاد مى‏کنم از پدرم حسین بن على علیهما السّلام شندیم‏ که فرمود:از امیر المؤمنین علیه السّلام شندیم:هرکه شعبان را براى محبّت پیامبر،و تقرّب جستن به سوى خدا روزه دارد،خدا او را دوست بدارد،و در روز قیامت به کرامتش نزدیک و بهشت را بر او واجب گرداند.

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">